صدمات طفولة !؟

لسه داخله هنا جديد ودا اول سؤال قابلنى معنديش ثقه كفايه انر اقدر اتكلم براحتى ورغم عم وجود الثقه الا انى سايبه امتحاناتى والظغط اللى اما فيه وقررت ادخل اشارك وانا صغيره كنت بقعد مع نفسى كتير كنت بقعد لوحدى كتير ممكن كنت ابقى لوحدى فى الاوضه وممكن فى الشقه وكنت بغمض عينى وافتكر وادمع اكتر مشهد متكرر فى طفولتى هو دا طفله قاعده فى ركن ومغمضه عينها وبتبكى فى صمت نفسي يكون عندى القدره ارجع لاول يوم قعدت فيه القعده دى واقوم واحاول انسى بدل ما كل ما كنت احاول اتعافى دماغى ترجعنى لنفس النقطه دى اتمنى بجد قبل ما نبقى جيل الامهات يبقى فى وعى كفايا عشان مفيش اطفال تمر باى حاجه من دى

من وانا طفل كان السكوت عندى اهم من الكلام، وانا فالمدرسة مكنتش بحب ارفع ايدى ولا اقعد فأول ديسك ولا انى اشارك فى أنشطة جماعية، كنت بحب اكون لوحدى، حتى مكنتش الشخص اللى بيبدأ الكلام ومع الوقت كبرت وكبر جوايا السكوت مؤخرًا بدأت افهمه واعرف مصدره العيلة ممكن تخليك اكتر واحد بتعرف تتكلم وتعبر عن نفسك والعيلة ممكن تخليك اكتر واحد ساكت ركزت على المشكلة دى وحاولت اعالجها بنفسى ودلوقتى مبقيتش بتكسف نظرات عينيا ممكن تخلى اللى قدامى يسكت السكوت كمان انقذنى من مواقف كتير، بس مكنتش عارف إن فى حاجة جوايا محتاجة تطلع لبرا لو أنا دلوقتى قابلت نفسى زمان كنت هقول ليا (إتكلم، إنت صوتك مهم، كلامك مينفعش يكون جواك، انا عارف انك خايف على زعل اللى قدامك لو اتكلمت بس بلاش تخليه حاجز يمنعك تتكلم، اتعلم ازاى تعبر عن نفسك بشياكة، صدقنى الناس كلها محتاجة تسمع صوتك وتعرف إنت بتفكر فى إية، اوعى تبص لتحت وإنت بتتكلم، خليك جريئ وبطّل تخاف)

ابويا ميت من وانا 3 سنين وحرفيا بحس اني مفتقده الاهتمام والحنيه خصوصا أن أمي بتحبنا بس م بتعرف تظهر حبها انا محتاجه حد يحضني و يحتويني بس م اكتر من احساس أمان وان المكان مكاني مش غريبه فيه