خليك هادى وعاصر على نفسك لمونة وإنت بتقرا مشكلتى (بتمنى إنها تكون مشكلتى لوحدى) قصتى بدأت من علاقة عاطفية مريت فيها بمشاعر عكس بعض.. ولحد دلوقتى مش قادر اواجهة نفسى بحقيقة إن فيه حاجة جوايا اتكسرت فى البداية انا اعترفتلها بحُبى بعد ايام كتير قعدت فيها تحت سقف اوضتى وانا بتخيل وبرسم وبعيش قصص وسيناريوهات أفلاطونية.. وهى كانت واضحة معايا وراسمة حدود مينفعش نخطيها "احنا صحاب وبس" وبصراحة قالتهالى كذا مرة بطريقة شيك.. كانت خفيفة على قلبى الوقت فات بس قلبى مفوتهاش، فضل واقف عند الكلمة دى "لاء، احنا صحاب" يمكن فالقعدة دى بالذات اتكلمنا فمواضيع كتير وفتحنا اسئلة ونقاشات شخصية جدًا.. الحاجة الوحيدة اللى فاكرها من القعدة هى الكلمة دى بعدها اخدت قرار إنى مش هكلمها ولا عايز اكون فى حياتها بعد اللحظة دى (انا هظلم نفسى وقلبى مش هيعرف يخليها فى خانة محدودة هى اكبر منها بكتير) انا مكنتش عايز القصة تنتهى، بس الكلمة نهت كل حاجة من بعدها وانا حاسس ان فيه حاجة ناقصانى.. كل يوم بيعدى عليا كإنه copy paste من اللى قبله (مفيش روح) بضحك وبهزر وبنكش وبتنطط وصوتى بيجيب اخر الشارع (وفجأة كل ده بيهدا….. وبيتحول لهدوء وصمت تام) حتى لما جيت اشتغل لأول مرة بعد التخرج، فرحت بالفرصة، بس لسه قلبى زعلان على كلمة "لاء، احنا صحاب" الايام عدت وشفتها كذا مرة وكلمتنى تطمن عليا، وانا قلبى حجر مش عايزها ولا عايز اقابلها جت فرصة تانية تِنعش الروح اللى ماتت جوايا.. لقيت صورتها فالواتساب واتكلمنا شوية حلوين "وكإن محصلش حاجة" ومع اول ميعاد اتفقنا عليه علشان نتقابل (عملتلها بلوك من كل حاجة) هى مش مطلوب منها تحبنى بس انا ليه واقف عندها ؟؟؟ ليه ساعات بلاقى نفسى رايح للكافية اللى قعدنا فيه ٦٠٠ مرة قبل كدة انا وهى وقلبى مش بيرتاح غير للشارع ده اللى فيه الكافية ده ليه بعد ماهى مشيت هى فضلت جوايا…. حابسانى…. هوا انا حساس وعاطفى للدرجة دى ؟ انا مبقيتش عايز حاجة غير انى ارجع انا زى ماكنت وانا معاها انا مكنتش طير بجناحات.. عالأقل وقتها كنت بحس وكان عندى دم دلوقتى مبقيتش مهتم لأى حد فالعالم رغم إن عقلى بيحمينى منها بس قلبى ليه رافض يتخطاها ؟!!!